Home

 

 

"Ja, mijn ouders zijn jong overleden en daardoor moesten mijn broer en ik veel zelf doen. Maar dat deed je gewoon ik stond er niet bij stil. Je kunt er wel over zeuren maar daar heb je niks aan. Toen mijn ouders nog leefden hielp ik thuis ook al. Een was draaien of zo dat kon ik wel hoor! Natuurlijk hadden we ook wel wat mensen om ons heen die hielpen, wij hadden bijvoorbeeld nog een oom die meehielp. Later als je wat ouder bent en om je heen kijkt bij vrienden dan denk je wel eens dat het leuk geweest was als ze er bij geweest waren. Met mijn ouders verhuisden we al van Eindhoven naar Amsterdam.

Ik ging daar in de pupillen voetballen bij Amstel. Piet Keizer voetbalde daar ook, hij was iets technischer dan mij dat ken je wel zeggen. Ja dat klopt, wij deelden samen de kousen, het broekje en het shirt. Wij konden nooit samen spelen. Bij een wedstrijd van de jeugdselectie van Amsterdam werd ik gescout door Ajax. Ik speelde misschien niet goed maar scoorde wel drie keer. Er was nog een heel mooi doelpunt bij ook, die flipte (?) ik zo achter mijn rug om in de goal. Bij Ajax kwam ik Pietje ook weer tegen, en Michels. Met Michels heb ik nooit problemen gehad. Ik zei gewoon altijd waar het op stond en op het veld deed ik wat ik moest doen. Cruijff was er natuurlijk ook. Met Johan, zijn broer Henny en Barry Hulshoff werden we meteen jeugdkampioen van Nederland. Johan is voor mij de beste voetballer ooit. Ik heb met en tegen heel veel grote voetballers gespeeld. Bobby Charlton, Beckenbauer, George Best maar hij was echt de allerbeste. Voor of achter met links of rechts het maakte hem allemaal niks uit. En hij bepaalde in het veld natuurlijk alles. Tuurlijk, Pele en Maradona waren ook fantastisch maar Cruijff was veel completer. Toen hij in 1981 als 34 jarige bij Ajax terug kwam stak hij er nog ver boven uit. In 1966 was Engeland wereldkampioen geworden en speelden wij daarna voor de Europa Cup I tegen Liverpool. Thuis wonnen we met 5-1. Die coach van Liverpool, die Shankly, riep daarna dat wij geluk gehad hadden, je kent dat wel. Maar uit speelden wij mooi 2-2. Dat was toch niet slecht. Maar we waren nog geen wereldtop. Later natuurlijk wel. Ik weet niet wie allemaal op Johan gestemd hebben maar ik in ieder geval wel. (Cruijff was in 1973 aanvoerder maar in de zomer moest een nieuwe aanvoerder worden gekozen. Keizer of Cruijff. Het werd Keizer en Cruijff vertrok). Er waren toen een paar spelers die dachten dat ze het zonder Johan wel konden maar ik heb gelijk gezegd dat wij misschien wel een paar wedstrijden zonder Johan konden maar nooit een heel seizoen. Als we nog een paar jaar bij elkaar gebleven waren dan had Bayern Munchen echt niet drie keer die Europa Cup gewonnen.

Een jaar later was het WK74. Met Rijsbergen, Neeskens, Van Hanegem en mij hadden we genoeg harde spelers. Maar dat elftal had alles hoor! Daar zaten ook spelers bij die hun beperkingen kenden. Kijk ik moet eerst mijn man uitschakelen en dan pas aan iets anders gaan denken. Ik heb echt wel eens iemand gepasseerd maar dan ging het wel per ongeluk. Het maakt mij niet uit hoor maar die verhalen dat ik ik géén voorzet kon geven zijn zwaar overdreven. Ik kan mij zo een paar beslissende voorzetten herinneren. Volgens Van Hanegem gaf ik met opzet voorzetten achter de goal omdat daar een kennis van mij zat. Ik kon wel tegen die voetbalhumor, ik vond dat altijd wel leuk. Maar op het moment zelf! Niet van te voren bedenken wat nou leuk zou zijn. Van Hanegem en Israël, die konden er ook wel wat van. Ik moet zeggen dat ik zelf die Duitsers nooit onderschat heb. Ze doen dan wel wat minderwaardig over dat Duitse elftal maar die spelers waren wel allemaal de beste spelers van hun club. Ja, misschien heeft Michels Rensenbrink te lang laten staan. Maar ik vind het toch eerst een zaak van de speler. We hoeven er geen halszaak van te maken maar als je voelt dat je niet fit bent moet je zo professioneel kunnen zijn om te zeggen dat je niet kunt spelen. In 1978 waren Cruijff en Van Hanegem er niet bij en Van Beveren, Gerrit (Muhren) en Geels ook niet. Dat waren ook hele goede spelers hoor! Van Beveren was de beste keeper van allemaal. Dat conflict met Cruijff had natuurlijk helemaal niet zo uit de hand hoeven te lopen maar het is misschien wat groter geworden dan dat het eigenlijk was. (Cruijff en Neeskens kwamen een dag later later dan de rest van de Oranje selectie in het trainingskamp). Dat kwam ook door allerlei figuren die erbij rondliepen. Van Beveren zei ook tegen Cruijff waar het op stond, daar hou ik wel van. Maar het was wel zo dat er achter Van Beveren ook nog een paar goede keepers rondliepen. Dat maakt je positie toch wat zwakker. Dat verhaal dat Van Beveren en zijn gezin bedreigd werden nadat bekend werd dat hij commentaar zou geven bij Nederland-Peru ken ik niet. Dat is natuurlijk heel erg. Ik weet niet of dat de reden voor hem is geweest om naar Amerika te vertrekken. Ik heb hem in Amerika nog een paar keer gesproken en hij had het daar heel erg naar zijn zin. Na die huldiging in 78 op Soestdijk heb ik tegen Willem Alexander gezegd dat hij maar effe tegen zijn oma moest zeggen dat wij bleven eten en tegen Bernhard zei ik dat het plafond gewit moest worden. Dat was ook zo!! Het zag er echt niet uit. Na afloop kwam Happel in de bus naar mij toe: "Wilhelm dass kannst du ja doch nicht sagen!!" Ik heb Ernst toen maar effe verteld dat hij was ingehuurd tot en met de finale en dat hij nu niks meer te zeggen had.

In 77 ben ik vertrokken bij Ajax. Ik sta op de tweede plaats van Ajacieden met meest gespeelde wedstrijden maar na mijn laatste wedstrijd kon er nog niet een bloemetje af. Ach, ik voel mij niet meer dan wie ook, ik ben ook maar een gewone jongen maar het was wel leuk geweest. Het ging toen niet zo goed met Ajax dat zal er ook mee te maken hebben gehad. Ik ben daarna naar Schalke 04 gegaan en ik moet zeggen dat ik daar een hele leuke tijd heb gehad. Het was een leuke club met goede voetballers. Russmann, Fichtel, de Kremers-tweeling, Abramczik, Bongartz, Klaus Fischer... Friedel Rausch was trainer, dat was ook wel een goede. Ook niet zo'n echte Duitser, maar hij had gesjoemeld met verkoop van kaartjes op de zwarte markt en moest vertrekken. Daarna kregen we zo'n echte Duitse conditietrainer. In dat oude stadion van Schalke had je om het veld nog zo'n atletiekbaan. Bij een training moesten we eerst vier keer honderd meter lopen daarna vier keer tweehonderd meter, vier keer vierhonderd meter, vier keer achthonderd meter en op het end nog een keer vijftienhonderd meter. Na afloop zaten al die Duitse internationals uitgeput in de kleedkamer maar niemand durfde wat te zeggen. Toen zeg ik luid: "Zeg hebben wij hier een atletiektrainer of zo!?" Daarna kwam ik op de bank te zitten maar na een paar verliespartijen zei die voorzitter, Gunther Siebert, dat Suurbier weer moest spelen. Ik heb daarna nog wel lekker gespeeld maar in die zomer waren er financiële problemen en ben ik vertrokken naar Frankrijk en ben bij Metz gaan spelen. Daarna heb ik in Amerika gespeeld bij de Los Angeles Aztecs, daar zaten Michels en Cruijff ook. Michels was buiten het voetbal wel wat losser geworden maar we trainden daar gewoon keihard hoor! Leo van Veen wist niet wat hij meemaakte. Ik heb tegen Leo gezegd dat we bij Ajax nog wel even wat harder trainden in Michels zijn tijd. Met Johan had ik ook goed contact maar niet overdreven. Ik dring me eigen niet op, daar hou ik niet van. Barry Hughes zat begin jaren tachtig bij Sparta en had wat problemen ze stonden geloof ik laatste. Hij belde me op of ik wou helpen. Ik heb toen nog negentien wedstrijden bij Sparta gespeeld. We verloren er één, de rest wonnen we of speelden we gelijk. Dat jaar werden we nog zesde. Ik heb nog gevoetbald in Hong Kong en Singapore en ben trainer geweest in Qatar, Amerika, de Verenigde Arabische Emiraten, heb nog een bedrijfje gehad in Dusseldorf en ben dit jaar weer teruggekomen in Nederland. Het is hier wel heel erg veranderd, als je ziet wat er hier toch is gebeurd de laatste jaren....

Een vriend van mij zijn dochter woont in Het Spui in Amsterdam. Als zij bij haar flat naar binnen gaat wordt zij door zo'n groepje .... uitgescholden voor kankerhoer. Dat is toch niet normaal! In Rotterdam zag je jaren geleden af en toe wel buitenlanders lopen nu zie je overal van die kliekjes en is de criminaliteit enorm toegenomen. Daar voel je je echt niet meer veilig hoor als je over straat loop­t. Dat zijn gewoon feiten dan moet je dat toch mogen zeggen! Dat heb ik zelf altijd ook gedaan als ik zelf iemand niet mag dan zeg ik hem dat in zijn gezicht. Of je nu rood, zwart, blauw of wit bent het maakt mij niet uit. Ik zeg tegen iedereen de waarheid. Zo'n Blokker van dat winkelbedrijf die ken ik dan een beetje (Blokker gaf in zijn jaarverslag aan dat zijn personeel een behoorlijk risico loopt slachtoffer te worden van een roofoverval door allochtonen, hiervan gaf hij de schuld aan de politici) die man is echt niet dom hoor, denk je dat die zo maar een verhaaltje verteld? En dan dat commentaar van die hypocriet van een Marcel van Dam! Laat die Van Dam zelf eens bij Blokker in de winkel gaan staan dan ken hij zelf zo'n overval meemaken of laat hemzelf in een achterstandswijk gaan wonen!!!! Ik heb jaren in het buitenland gewoont wat denk je dat er met mij zou gebeuren als ik mij daar niet aan de regels zou houden? Ik vind het verder prima hoor want ik woon hier in een mooie buurt. Ik zit nu in Heerenveen en heb het goed naar mijn zin. We zien wel hoe lang het duurt. Misschien ga ik later wel weer naar Amerika dat is een prachtig land om te wonen. Maar ik red mij overal wel, ik ben een einzelganger. Je moet er zelf toch altijd het beste van proberen te maken. Het voetbal vind ik nog altijd leuk hoewel het trainer zijn ook zijn mindere kanten heeft. Zelf voetballen blijft het mooiste wat er is."
 
Interview gehouden op 12 augustus 2002 in Heerenveen. Wim Suurbier is geboren op 16 januari 1945 in Eindhoven. Hij speelde van 1964 tot 1977 bij Ajax als rechtsachter. Won met Ajax driemaal de Europa Cup I en de wereldbeker. Ook landstitels, KNVB-bekers en supercups werden gewonnen. Speelde vanaf 1977 nog in verschillende landen. Suurbier speelde 60 interlands waaronder twee wk-finales. Na zijn actieve loopbaan werd hij trainer. Momenteel is hij assistent-trainer bij Heerenveen.

 


Wim Suurbier in 1977 als Ajacied. Naast hem Johan Zuidema en Soren Lerby (nummer 13).