Home

 

 

BERND HOLZENBEIN

Abe van de Ban was een dynamische middenvelder die in de jaren 70 voetbalde voor AZ’67, FC Amsterdam en Haarlem. Het enige wat in herinnering is gebleven is zijn enorme snor.
Eddy Treytel was een klasse doelman die met Feyenoord en AZ’67 landskampioen werd en in 1974 met Feyenoord de UEFA-cup won. Beroemd is hij geworden door zijn uittrap op 15 november 1970 tijdens Sparta-Feyenoord waarmee hij een meeuw uit de lucht schoot.
Jantje Peters was halverwege de jaren 70 een groot talent. Hij was een fantastische spelmaker bij NEC en AZ’67. Voor Oranje speelde hij 35 interlands waarvan 5 als aanvoerder. Toch wordt hij alleen nog herinnerd door zijn balletje breed.
Rob Rensenbrink was een aanvaller van wereldklasse. Snel, wendbaar, weergaloze passeerbewegingen en makkelijk scorend. Volgens zijn trainer bij Anderlecht, Raymond Goethals, was hij wat capaciteiten betreft gelijkwaardig aan Cruijff. Dat balletje op de paal tijdens de WK78-finale blijft hem echter zijn hele leven achtervolgen.
Ook Bernd Holzenbein kon aardig voetballen. Een handige, slimme speler die “hangend” links voorin speelde en veel doelpunten scoorde. De enige actie die wij in Nederland op ons netvlies hebben staan is die schwalbe tijdens de WK74-finale:

Johan Neeskens geeft in de vierentwintigste minuut een lage voorzet vanaf rechts. Beckenbauer onderschept de bal laconiek bij de eerste paal waarna hij hem doorspeelt naar Wolfgang Overath die op de rand van het Duitse strafschopgebied staat. Overath omspeelt sierlijk Johnny Rep waarna Wim Jansen en Wim Suurbier op hem afstormen, juist op tijd speelt de Keulse spelbepaler de bal naar links. Bernd Holzenbein neemt de bal aan de zijkant ter hoogte van de middellijn aan. Met kleine bedrijvige stapjes dribbelt Holzenbein met afgezakte kousen in een rechte lijn naar het Nederlandse doel. Voor hem loopt Arie Haan die zich helemaal terug laat dringen tot in het eigen strafschopgebied. Wim Jansen komt van rechts aangesprint en probeert met een sliding de bal te onderscheppen. Te laat, hij mist de bal waarna Holzenbein tegen het been van Jansen loopt en theatraal valt. Penalty!!
Breitner scoort en Holzenbein is door een actie onsterfelijk geworden.

Bernd Holzenbein, geboren 9 maart 1946, was tien jaar oud toen hij in clubverband ging voetballen bij TuS Dehm. Hij was al twintig jaar toen hij gekocht werd door Eintracht Frankfurt. Hoewel hij niet de uitstraling had van een vedette werd hij de meest succesvolle speler uit de historie van Eintracht. Hij won drie maal de Duitse beker en in 1980 met Eintracht de UEFA-cup. De finale van de UEFA-cup werd bereikt nadat o.a. het Feyenoord van Wim Jansen was uitgeschakeld.
De UEFA-cup finale bestond nog uit een uitwedstrijd en een thuiswedstrijd. Uit werd met 3-2 (een doelpunt van Holzenbein) verloren van Borussia Monchengladbach. Thuis werd met 1-0 gewonnen.
Zijn laatste wedstrijd in het Eintracht-shirt speelde hij op 2 mei 1981 in Stuttgart tegen FC Kaiserslautern. Door een 3-1 zege werd de Duitse beker gewonnen.
Hierna vertrok de ondanks alle successen zeer bescheiden gebleven antiheld naar Amerika. Hij gaat in Amerika spelen bij de Fort Lauderdale Strikers waar hij ook collega “Weltmeister” Gerd Muller ontmoet. Er speelt nog een grote vedette: Jan van Beveren.
Van Beveren: “Ik moet zeggen dat ik Holzenbein een heel aardige jongen vond, als jezelf met die Duitsers voetbalt krijg je toch een heel ander beeld van ze”.
Na de Strikers speelt hij in Amerika nog voor de Memphis Americans en de Baltimore Blast. 
In 1985 keert hij terug naar Duitsland waar hij in 1986 gaat spelen bij de amateurclub FSV Salmrohr. Na een paar maanden vertrekt hij naar FC Rhein Main waar hij op drieenveertigjarige leeftijd zijn actieve loopbaan beeindigd.

Zijn laatste interland had hij elf jaar eerder al gespeeld.
In totaal speelde “Holz” veertig interlands waarin hij vijf doelpunten scoorde.
Zijn eerste interland speelde hij op 10 oktober 1973 tegen Oostenrijk in Hannover. 
Zijn eerste volledige interland speelde hij op 3 juli 1974 in zijn eigen Frankfurter Waldstadion tegen Polen. Net als vier dagen later in de finale tegen Oranje versierde Holzenbein een penalty.
Op exact dezelfde plaats in het strafschopgebied “schwalbt” hij op precies dezelfde manier tegen de Pool Zmuda aan als vier dagen later tegen Jansen. De toegekende penalty wordt gemist door Uli Hoeness maar even later scoort Gerd Muller de beslissende treffer.
In de finale tegen Nederland speelt Holzenbein linksvoor en zijn Eintrachtse teamgenoot Jurgen Grabowski rechtsvoor. In de tweede helft wordt Holzenbein door een prachtige trap van Beckenbauer de diepte ingestuurd. Holzenbein (Johnny Rep zevenentwintig jaar later: “Die Holzenbein was een handige jongen”.) gaat met de bal aan de voet het strafschopgebied in met alleen Jansen voor zich. Opnieuw wordt Jansen gepasseerd waarna Bernd echt neergelegd wordt. Nu durft scheidsrechter Taylor geen penalty te geven. De Duitsers winnen met 2-1 en Holzenbein heeft de hoofdprijs met Duitsland gewonnen.
Twee jaar later staat hij met Beckenbauer en co opnieuw in een finale. 
De finale van het Europees Kampioenschap, tegenstander is Tsjechoslowakije. Vlak voor tijd scoort Holzenbein uit een corner met een kopbal de 2-2. In de verlenging wordt niet gescoord. Strafschoppen moeten de beslissing brengen waarna Panenka de Tsjechen naar de winst stift.
Zijn laatste interland speelt hij op het WK van 1978. Opnieuw is Oostenrijk de tegenstander. 
Met een 3-2 nederlaag neemt hij afscheid als international.

In 1986 wordt Holzenbein assistent-trainer bij Victoria Asschaffenburg en in 1987 haalt hij het hoogste Duitse trainersdiploma. Vanaf 1988 komt hij ook in het bestuur van Eintracht.
Eerst als vice-voorzitter daarna tot 1996 als manager.
Met Eintracht degradeert hij uit de Bundesliga maar de man met de treurige blik heeft pas echt reden om triest te kijken als hij wordt beschuldigd van belastingontduiking. Net als veel andere Duitsers (Boris Becker, Steffi Graf) en Nederlandse oud-voetballers heeft hij moeite met het invullen van de belastingpapieren. Het verschil met Becker en Graf is dat hij het niet uit eigen belang maar in het belang van de club gedaan heeft. Hoewel Holzenbein ontkende dreigde er een gevangenisstraf maar uiteindelijk kon het opgelost worden met een boete. 
De belastingproblemen hebben er wel voor gezorgd dat Holzenbein een fanatieke jogger is geworden. Bijna dagelijks loopt hij twintig kilometer (Bron: Frankfurter Allgemeine Zeitung van 9 maart 2001).
Wanneer u de komende zomer in de buurt van Frankfurt door de bossen wandelt en een kalende man tegenkomt met afgezakte kousen die zich regelmatig laat vallen weet u wie dit is: 
Weltmeister Bernd Holzenbein.

Met dank aan Matthias Thoma van het Eintracht Archiv voor de geleverde informatie.