Home

 

 

Arie Haan werd geboren op 16 februari 1948 in het Groningse Finsterwolde. In 35 interlands scoorde hij 6 doelpunten.
Hij is een man met zeldzaam veel prijzen en zeldzaam veel bijnamen.
Arie Bombarie, Goudhaantje, Haantje de Voorste, Sluwe Arie. Uit de Haagse Post:
“Ruzies en intriges. Waar Haan is, zijn moeilijkheden, en waar moeilijkheden zijn is Haan.”
Boven het verhaal stond: “In een vijandige sfeer voel ik me sterk.”
Arie Haan leefde zijn hele voetballeven in een vijandige sfeer, zo leek het wel. Bij Ajax botste hij met Rinus Michels die de half intellectuele, studentikoze Haan maar moeilijk in het gareel kreeg. Bij Anderlecht had hij mot met Rob Rensenbrink- een lieveheersbeestje van een man toch- het was ook oorlog met Wim van Hanegem, Eric Gerets, Hans Kraay. Met wie niet?
Hij zal echter vooral herinnerd worden als de formidabele middenvelder met het verwoestende schot. Daarmee haalde hij in 1978 twee keer het wereldnieuws. Op het WK van Argentinie knalde hij de bal eerst van grote afstand achter Sepp Maier, even later achter Dino Zoff. Nooit te vergeten doelpunten, die Oranje voor de tweede maal in successie in de finale van een WK brachten.
Het was overigens Johan Cruijff die het publiek voor het eerst op de hoogte stelde van het kruit in Haans schoenen. “Let op hem”, zei Cruijff in de zomer van 1971, “die gaat zich geweldig ontwikkelen nu Michels weg is. Arie heeft een verschrikkelijk schot in zijn benen dat kan hij nu laten zien.” Onder Michels was het voor hem aannemen en gauw afgeven die bal… De grote klasse van Arie Haan bleek nog later: Haan was geen waterdrager, Haan was een chef, een absolute leider. Bij Anderlecht en Standard Luik werd hij bijna op bestelling kampioen.
Haan speelde twee WK-finales, hij kwam uit in zeven Europa Cup-finales, waarvan hij er vijf won. In het Nederlands elftal verloor hij -buiten die twee finales- slechts twee keer: een onbeduidend potje tegen Oostenrijk en een EK-wedstrijd tegen West-Duitsland. Haan zelf: “Ik vind dat je die WK-finale tegen Argentinie eigenlijk niet als een nederlaag mag beschouwen. Het stond toen na negentig minuten 1-1. Ik heb maar drie interlands verloren.”
Al die prachtige cijfers ten spijt speelde hij natuurlijk veel te weinig interlands. Eigenlijk zou hij overigens hele andere cijfers hebben achtergelaten. Twee keer kwam Arie echter op geraffineerde wijze terug op een eerder genomen besluit om te stoppen met Oranje.
Prachtige wedstrijden speelde hij voor het Nederlands elftal. Op het WK van 1974 verraste hij de voetbalwereld als libero van Oranje. “Een gok”, zei Michels vooraf eerlijk. Het werd -achter de spijkerharde Wim Rijsbergen- een doorslaand succes. Haan bleek multifunctioneel. Later zette ook George Knobel hem libero in Oranje, terwijl de Roosendaler hem als coach van Ajax aanvankelijk probeerde als … spits, als vervanger van de naar Barcelona vertrokken Johan Cruijff.
Op deze en andere manieren bleef Haan de wereld verrassen. Een onplezierige verrassing was het omkoopschandaal in Belgie. Standard Luik bleek een wedstrijd tegen Waterschei te hebben gekocht. Spelers en trainers werden opgepakt en veroordeeld, behalve … Arie Haan. Die wist als enige van de prins geen kwaad, al bekende hij vanuit Hongkong in Elf natuurlijk net zo goed op de hoogte te zijn geweest als de rest. Nog weer later ontkende hij natuurlijk iets dergelijks te hebben gezegd…
Zo was Arie Haan immers ook: hij wist (en weet) als geen ander gebruik te maken van de pers, indien nodig. Later, als trainer van VFB Stuttgart, lanceerde hij het weinig intelligente, maar wel revolutionaire idee de vrije pers maar gewoon af te schaffen. De clubs zouden eigen persmensen in dienst moeten hebben. “Voor de interviews kopen ze dan plaats in kranten of tijdschriften, net zoals een gewone firma zou doen. Op die manier zou de wisselwerking tussen sport en industrie nog veel groter kunnen worden.”
Hij werd dus trainer na zijn loopbaan als voetballer, nadat hij eerst een tijd geflirt had met het plan een tapijtenonderneming te starten en iets in de journalistiek te gaan doen. Dat ging niet door, net als het plan om Arie voorzitter te maken van de spelersvakbond VVCS. Hij werd dus trainer. Haan was onder meer bondscoach van China en was met wisselend succes trainer bij o.a. Anderlecht, Feyenoord en VFB Stuttgart. Haan woont momenteel (mei 2006, H.W.) ook in Stuttgart.

Bovenstaand verhaal is met toestemming van Matty Verkamman overgenomen uit het boek De Internationals dat in 1999 is uitgegeven door Uitgeverij Thomas Rap. Hartelijk dank voor de medewerking! Auteurs van het boek zijn Matty Verkamman, Henri van der Steen en John Volkers.

 


Arie Haan in duel met Feyenoorder Harry Vos.


Haan in opmars tijdens de WK74-finale.


Arie Haan in 1980 tijdens een training van Anderlecht.


Arie Haan in 1980 tijdens een training van Anderlecht.